Terk edip gittin Anadolu’nun aşk kokan sokaklarını.
Caddeler sırılsıklam, kuşların boynu bükük.
Saçaklarda ve tellerde dizilmiş sessizlikler.
Ve ardından bütün kuşlarda serçe ürkekliği.
Terk edip gittin; sen de
Ankara’yı,sevdayı ve dostluğu.
Geceler ruhsuz,
gündüzler ise upuzun bir karabasan.
Sen gidince aşkla suladığın fesleğenler kurur.
Kuşlar da susar.
Bir kent yıkılır başımıza bütün şiddetiyle.
Belki nehirler de kurur, ve suyun sesi incelir.
İp ince olur.
Ama aşk… Bütün mesele aşk ya…
Aşkı sen de hiç ürkütmemiştin;
ve sevdaya dair;
Bütün sevdalara veda ettin,sıyrılıp gittin belki.
Ama adın her sokakta, bir akasyanın kokusunda;
Bir iğde kokusunda bütün şiirlerin.
Yüksel’de, Olgunlar’da, bir kadehte;
bütün kitapçılarda, her ayraçta.
Aşıklar Karanfil’de, Tunalı’da; adın akıllarda.
Hoşça kal, Anadolu’nun gül kokan bahçesi.
Sarışın, masum bir çocuk bakışında;
yürek çarpan,çakmak gözlü,nar bakışlı.
Hoşça kal ustam…Hoşça kal.
12 Temmuz 2026
Ustam Ahmet TELLİ’ye
Yılmaz ÇELİK
