Okurlarımla buluşamadık. Sağlığımız, iki ay bir süre bizi okurlarımızdan, sevenlerimizden, yakınlarımızdan ayırdı, uzak tuttu.
Uzun süren tedavi sonrası, sağlıklı yaşamla, okurlarımızla, buluştuk
Festivallerin, etkinliklerin yapıldığı, yurt dışından çokça gelen tanıdık yüzlerin olduğu yaz mevsimini, yaşayamadık. Yaşadığım, zor günlerimde bana umut veren, sürekli arayıp soran gerçek dostlarımla tanıştım. Buluştum
Günlük gazeteleri, okumak, dostlarla, arkadaşlarla buluşmak için, ilk kez büronun yolunu tuttum. Hasta, hasta yürüyordum. Eskisi gibi canlı yürüyemiyordum. Ağır ağır yürüyerek SEYİT RIZAYLA, yokluğunun acısını çektiğimiz, oğlum GÜRAYLA buluştum. Parka hayat veren çeşmesinde ellerimi yıkadım. Bütün kalbimle rahmet diledim.
SEYİT RIZA, sessizdi. Sakindi. Gölgeliklerin altında birkaç kişi vardı. Can dostları evlerinden alınmışlardı. Yuvaları boştu. Yaşanan sıcaklar, hayatı adeta durdurmuştu. Dünyayı aydınlatan, can veren Güneş, yaşamı daraltmıştı.
Yolumun üstündeki 10 ADIMLIK TARİHİ ÇARŞI yine boşaltılmıştı. DERSİMİN endemik türlerinden meşhur DAĞ SARMISAĞINI, pazarlayanlar konaklamışlardı. Belediye otobüslerinin kalktığı durağın bitişiğinde kuruludur. MOĞULTAY mahallesine yolu düşenin uğrak yeridir. Tunceli’yi ziyarete gelenlerin ilk durağı MOĞULTAY Mahallesidir. DERSİM Müzesi, SEYİT RIZA oradadır. İki ünlü çayın birleştiği kutsal HIZIRIN yeri, Munzur Suyunun görkemli akışı Oradadır. MOĞULTAY Mahallesindedir. Taşıma ücretlerinin büyük bir yük olduğu günümüz koşullarında, böyle bir mahallenin yararlanabileceği yöresel ürünlerin pazarlandığı ufak bir Pazar yerine izin vermemek Mahalleye yapılan bir haksızlıktır.
Bürom bıraktığım gibi duruyordu. Anahtarı olan İSLAM Bey, büronun düzenini korumuştu. MOĞULTAY Mahallesinin muhtarı ünlü Veli bizi büroda görünce koşarak geldi. Çok sevindiğini ifade etti. Ünlü Türk kahvesini ikram etti.
Büronun kapısını açık gören kedi miyavlayarak geldi. Bir miktar yemi vardı. İkram ettim. Sevinçle yerken, sık sık gözlerini dikip, bana bakıyordu. Herhalde, soruyordu.’Sen uzun zamandı yoktun neredeydin.’Diyordu
Muhtar Velinin meşhur Türk kahvesini yudumlarken. Büronun önünden geçerken, tanıdıklar, beni görünce dönüp gelerek geçmiş olsun dileklerinde bulunuyorlardı. İçlerinden biri de ‘Hocam kusura bakmazsanız bir ricamız olacak. Yazarsanız memnun oluruz. Belediye zabıtalarının dikkatini çekmiyor ama vatandaş rahatsız oluyor. Yayalar için yaya kaldırımlar yapılmış. Arabaların sokakları daralttığı kapattığı günümüz koşullarında, kaldırımlara da sandalye masa atılarak yayalara kapatılmış.’Diyordu.
Bu yıl yapılan, DERSİM KÜLTÜR DOĞA Festivaline katılamadığım için üzülmüştüm. Başladığı 2000 yılından beri her yıl izlemiştim. Hemen her yıl festivalin yapılmasını bütün Tunceli Halkı özlemle heyecanla beklerdi. Bu yıl yine beklendiği gibi büyük bir coşkuyla kutlanmış. Şehir Stadyumunu, binlerce katımcı, izleyici, doldurmuştu.
Valilik tarafından, Tunceli’yi, tanıtmak, ilgi odağı yapmak için düzenlenen, ünlü sanatçıların katıldığı MAMEKİ FEST festivali de büyük bir katılımla, coşkuyla kutlanmıştı. Evimize yakın olduğundan izlemiştim.
1990 yılında ilki düzenlenen 27.ci yılı olan Pülümür BAL FESTİVALİ DE, ilimizi, ünlü balımızı, doğamızı tanıtan, Sayın Valimizin de katıldığı
önemli etkin bir etkinlikti. Festivaldi. Büyük bir katılımın olduğu coşkunun yaşandığı festivalde Düzenlenen, çokça sanatçının, katıldığı Konser Pülümür halkına katılanlara büyük coşkulu bir gece yaşatmıştı. Düzeyenleri tebrik ediyorum. Bir Tuncelili olaraktan kendilerine,,arıcılarımıza teşekkür ediyorum.
