Günün sonu, akşama yakındı. Eve gidiş yolum, SEYİT RIZADAN geçiyordu. SEYİT RIZANIN mekânı, kadınlarla doluydu. Önlerinde, VAZ GEÇMEYECEĞİZ. GÜLÜSTAN NEREDE pankartı vardı. Gülistan Doku için gelmişlerdi. Daha önceleri de, hemen her yıl, Gülistan için gelmişlerdi. Her gelişte, annenin gözyaşları, parkın çimenlerine akmıştı. Yıllarca, umutsuzca, bulunmasını istemişlerdi. Bu gelişlerindeki beklentileri umutsuzca değildi. Cinayete kurban gittiği, katledildiği bütün haber kanallarında,haber olmuştu.. Cesedi hala bulunmamıştı. Onunda bulanacağına inanılıyordu. Artık buzlar çözülmüştü. Gülistan için slogan atanların yüzlerinde, cinayetin aydınlanacağı, güven ve ferahlık vardı. Ailenin feryatları yıllarca duyulmamıştı. Üstü örtülen dosya raflardan indirilmemişti. Yeni hukukçu, adaletli, vicdanlı cesur Sayın Bayan Baş Savcı, dosyayı raflardan indirmiş. Kısa sürede, suçluları bir bir tespit ettirip, adalet önüne çıkarmıştı. Bu, hukuk başarısı, adalete olan güveni artırdığı gibi, Kadın yetkililere, görevlilere, olan güveni, saygıyı da artırmıştı.
İtiraflara, aramalara rağmen mezarı hala bulunamamıştı. Annesi Ankara’nın da duyacağı kadar yüksek sesle, kızının kemiklerini istiyordu. Mezar taşını dikmek istiyordu. Mum yakıp dua etmek istiyordu. Üzerinde mum yakıp dua edilecek, mezarı olmayan, SEYİT RIZA, da, her zamanki sessizliğiyle onları izliyordu.
Parkın çimenleri üzerinde gezinip yiyecek arayan karakargalar, DERSİM Müzesinin üstünde, parkı işgal edenlerin, gitmelerini bekliyorlardı. Parkta, konaklayan, evleri hala orada boş duran can dostları, toplanıp bakım evlerine götürüldüğünden, park, karakargalara, kalmıştı.
Cinayeti gizlediği, örttüğü, cinayeti, oğlunun işlediği, haberleri ulusal basında, kanallarda, yer alan, Vali Tuncay SONEL de gözaltına alınmıştı. Gülistanın kaybolduğu, baraj gölünde, arandığı günlerde, kendilerine, bulunması için bir mesaj atmıştım.’ Bulunmamasının, kendilerini, başarılarını, gölgeleyeceğini, ‘ifade etmiştim. Şimdiki Adalet Bakanının, ifadesiyle örtüşen,’kime uzanırsa uzansın. Bulacağım. ’Demişlerdi. Bulacağını,aydınlığa çıkaracağını, ummuştum..
Yağmurlu bir gündü. Munzur, coşmuştu, üstü sürükleyip getirdiği kalıntılarla, örtülmüştü. Baraj gölünü doldurmuş, şişirmişti. Akmıyordu. Göllenmiş. Dinleniyordu. Ovacıktan gelen, Munzur, yatağına sığmamıştı. Ovacık yolunu, işgal etmiş, trafiğe kapatmıştı.
Şemsiye bulundurma günüydü. Buna rağmen SEYİT RIZA Parkının yine misafirleri vardı. Tunceli’nin, DERSİMİN, güzelliklerini, görmek için gelmiş, ziyaretçiler, olmalıydılar.
23 NİSAN, 23 NİSAN BAYRAMI, Türkiye Cumhuriyetinin, Ulusal Egemenlik, iki bayramından biridir. Türkiye Büyük Millet Meclisinin açıldığı tarihi bir günün,yıl dönümünün, ulusal bayramıdır. Halk iradesinin, egemenliğinin, demokrasinin, kuruluş, bayramıdır.
Geçmiş yıllarda, çocuklara armağan edilmiş, bu bayramı, heyecanla beklerdik. Yağmurlu mevsimde, yağmur altında, okullarından, ellerinde, bayrakları ile bayrama katılmış, çocuklarla birlikte, büyük bir coşkuyla kutlardık. Bütün okullar, bu coşkuya, bayrama katılırlardı.
Ülkenin geleceği, çocuklara armağan edilmiş, bayramdı.
