O GÜN

    O Gün, o kutsal gün ANNEMİN, ANELERİN, günüdür. Mayıs ayının ikinci pazarı, analarla, BULUŞMA, hasret giderme günüdür.Annelere, olan sevginin,yakınlığın, dile getirileceği gündür.Büyük sevginin, paylaşıldığı gündür.O gün ANALARIN günüdür.Dokuz ay, karnında taşıyıp beslediği,can verdiği,dünyayla buluşturduğu ANALARIN günüdür.Yaşamı boyunca dünyaya getirdiklerinin, üstüne titreyen ANNELERİN günüdür.O cennetin ayakları altında olan ANNELERİN, günüdür.
   Her yıl o günü sabırsızlıkla beklerim. Buluştuğum annemi, doyasıya seyrederim. Gülen gözlerine, bakarım. O konuşmaz. Ben susmadan konuşurum. Yüzlerinden, doyasıya öperim. Sarmaş, dolaş olup, koklarım. Sonsuza dek yattığı kabrinde mekânında ziyaret ederim. Orada da onu çok özlediğimi, çok sevdiğimi duyacağı şekilde yüksek sesle söylerim. Yüzünde güller açan yüzünü, bir kez daha yakından seyrederim. Öperim.
   İlkbahar gelmişti. Havalar yavaş, yavaş ısınıyordu. Köydeki evimiz döşeli, kapalı duruyordu. Annem, köy tutkunu, aşığıydı. Ömrü köyde orada, tarlada, bağda, bahçede geçmişti. Çocuklarını orada köyde, doktorsuz, dünyaya getirmişti. Orada büyütmüştü. Çok seviyordu köyü, Yaşlılığın getirdiğiydi, Hastaydı. Almanya’daki oğlunun yanında da kalmamıştı. Kalamıyordu. İlla köyüm. ’Diyordu. Şehirde, Yanımda kalıyordu. Karların erimesiyle beni köye götür.’ Diye tutturmuştu. Anne,soğuktur. Arada tek başına duramazsın. Sana köyde bakan da yok. .’Diyordum. Dinlemiyordu.’ illa beni köye götür .’Diyordu.
    Götürmedim. Bir başka teklif getirdi.’O,zaman Pazar günü, gidip gezip gelelim.’Dedi. Pazar günü, aldım köye, götürdüm. Bağı, bahçeyi, gezdik. Hasret giderdik. Dönme zamanı,’Ben gelmem.’Dedi. Gelmedi kaldı köyde. Bırakıp şehre döndüm. Hafta içi köyden, aradılar.’Annen hasta gel.’Dediler. Koştum gittim. Annem sonsuza dek bizi bırakıp gitmişti. Günlerce ağlayıp kızdım.’Anne, niye dinlemedin. Beni. Bizi nasıl bırakıp gidersin.’Diye
    Hasret bir türlü dinmedi. Hasretini hep çektim. Hep özledim. Onun la. Zaman, zaman anılarda, buluştum. O şekilde hasret giderdik. Ankara’da ,kızımın evinde televizyon izliyorduk.Yayında anneler vardı.Annem karşımdaydı.O kadar çok duygulandım ki gözlerimden yaşlar akmaya başladı..Soğuk bir kış gününde,soğukta üşür..Diye, onu beraber pikniğe götürmemiş, evde bırakmıştık.Onu,anneme karşı işlediğim bir suç olarak,kabul etmiş,hep acısını, çekmiştim.Gözüm yaşlı, yalvardım.’Anne beni af et.’Dedim.Uyuduk. Annem, karşıma çıktı.’ Ortadan ikiye parçalanmış, bir odayı, gösterdi.’Bu odanın durumu çok kötü. Oğlum,’Dedi. Sabah, Tanıdık, Tuncelili, ünlü bir ismin, Ankara’da, hastanede vefat ettiğini örgendik.
     Yedi yaşındaydım. İlkokula, başlayacaktım. Okul, bir başka köyde, idi. Annem akşamdan hazırlık yapmıştı. Evimizde arpa ekmeği, pişerken, buğday ekmeği pişirmişti. Sabah, dikip hazırladığı bez çantasının içine, buğday ekmeğinin, arasına tereyağı koyarak, köyün, okula giden büyük çocuklarına, beni emanet etmişti. Benden daha çok heyecanlıydı. Okuldan dönüşlerimi, hep, yolumu gözleyerek beklerdi. Hayatımı kolaylaştıran başarılı kılan, ahlaklı, insani değerleri kazandıran bütün bilgileri ondan örgendim. O benim,hayat öğretmenimdi. Örneğimdi. Vicdanlı anamdı.
   O yanımda iken kendimi hep güvenli hissederdim. O bir melekti, Bakışları, gülmesi, beni sevindirir, mutlu ederdi. Kızması, darılması da, beni üzmez, yol gösterirdi.
   Yanalız benim annem değil. Bütün anneler, annedir. Sevginin simgesi, ifadesidirler. Onlarsız, bir dünya yoktur. Onlarsız bir yaşam yoktur. Onlar gibi onları, sevmek, insanı mutlu eden, değerlerdir.
   Annelerimizi, onlar kadar olmasa da, onları çok seveceğiz. Onlar, o, sevgiyi, hak eden, en büyük değerlerdir. Sevilenlerdir.
   Bütün annelere, sevgilerimi saygılarımı sunuyorum. Kaybettiklerimize tanrıdan, rahmet, cennet dilerken, hayattakilere, sağlıklar, diliyorum ellerinden öpüyorum.
   Çok özlediğim, cennetteki anneme de, uzaktan el sallıyorum.
   Günleri kutlu ve mutlu olsun.
   İyi ki varlardı. İyi ki varlar.