DÜZGÜN BABAYA İNANMAK

    80 li yıllardı. Askeri, darbe sonrası, ilimize vali olarak askeri valiler atanmıştı. İlk atanan Vali Hakkı BORATAŞ tı. Çok sevilen bir valiydi. Tunceli Halkı onu çok sevmişti. Tayini çıkıp gittiğinde,3 Bin civarında Tuncelili, Elazığ sınırına kadar eşlik edip uğurlamışlardı.
   Boşalan Tunceli Valiliğine, Tunceli tarihine, geçen, adı yazılan, unutulmayan, Kenan GÜVEN adlı bir askeri vali atanmıştı. İlk günlerinde, nazik bir valiydi. İlerleyen günlerde, nazikliğini kaybetmişti. Hükmeden, Tunceli’ye, Tunceli halkına, ön yargısı olan bir valiydi. DERSİM Katliamında yaşananların, benzeri, bütün Tuncelili öğretmenlerin, başka uzak illere sürgününü çıkarmıştı. Bütün okulları, öğretmensiz bırakmak istemişti. Anavatan Partisi İl Başkanı, rahmetli Hüseyin KILAN, sürgünleri önlemişti.
   Yaptıklarından Tunceli Halkı rahatsız olmuştu. Hemen herkes tepkiliydi. Eleştiriyordu. O yıllarda, kamere kaydı yoktu. Yaptığı yanlışları, çocuklarıma yazdırdığım, imzasız mektuplarla, kendisine postayla, atıyordum. Yaptıklarını düzelteceğine, mektupları yazanın peşine düşmüştü. Görev yaptığım okulun çevresinde sivil polisler geziyordu.
    Milli Eğitim Müdürlüğünde görevli yakın, yetkili bir arkadaş, geldi. Beni uyardı .’Kendine dikkat et. Vali Bey, geldi. Milli Eğitim Müdüründen, seni sordu. Hakkında çok kötü, ağır konuştu.’Dedi. Bu haber, beni çok korkutmuştu. Askeri bir rejim, sıkıyönetim vardı. Gözaltına alınıp, her türlü cezaya çarptırılabilir, sürgün edilebilirdim. Köyde bakıma muhtaç annem, vardı. Benden başka kimsesi yoktu. Köyün sorumluluğu vardı. Okullarda okuyan çocuklarım vardı. Ailem perişan olurdu.
    Çok korkmuştum. Yatmadan önce DÜZGÜN BABAYA yalvardım. Uyur uyumaz, Kapı komşumuz, çok saygın, sevdiğimiz biriydi. Elinde soba temizleme küreği, gülümseyerek,’ Sen kimden korkuyorsun. Korkma. Hiç kimse sana bir şey yapamaz.’Dedi. Hemen uyandım. Hanımı kaldırdım.’Hanım kalk. Müjde. DÜZGÜN BABA bana ‘kimse sana bir şey yapamaz.’Dedi. Sevinçten o gece uyuyamamıştık.
   Kutsal DÜZGÜN BABANIN dediği gibi kimse bana bir şey yapamamıştı.
   O yıllarda, geçmiş yıllarda, Rahmetli oğlum, Tutuklanmıştı. Onun içinde, DÜZGÜN BABAYA,  yalvarmıştım. Uyur uyumaz, yaşayacaklarımızı gözler önüne sermişti. Gözlerimizin önüne sergiledikleri, oğlumun kaybı dâhil, bir, bir, gerçekleşmişti.
   DÜZGÜN BABANIN kutsallığına, tanık olmuştum. O,bizim Tunceli Halkının, çok saygın, inanılır, büyük bir kutsalıdır. Ziyaretidir. Üniversite sınavına giderken, onu ziyaret ederek gitmiştim. Her yıl binlerce inanan, insan onu, ziyarete gelir. Mekânında, binlerce mumlar yakılır. Kurbanlar kesilir. Niyazlar dağıtılır.
    Ne yazık ki, Tuncelili olup onun kutsallığına, hala inanmayanların varlığı, üzücüdür.