ONU DA, BABA BERTALI’DA KAYBETTİK

  O bizim Dersimlilerin BABA BERTALIYDI. İncecik uzun boyluydu. Uzun Memed’in sarkık bıyıklarına benzemeyen uzun bükülü köylü vari bıyıkları, köşeli şapkası, boynunda çıkarmadığı kravatı vardı. Renk renk kravatları vardı. Hediye etmek istediğim kravatı beğenmemişti, almamıştı. Ağzında, ağızlığa taktığı sürekli yanan sigarası vardı. Elinde avucunda sigaralarla, sigara paketleriyle gezerdi. Sigara onun ölümüne bırakmak istemediği aşkıydı. Bağımlısıydı. Bütün kazancını onun için harcardı. Tıpkı sigaralarını kulaklarının arkasına dizen rahmetli ŞEY HÜSEYİN gibiydi. O rahmetlininde, ağzındaki sigarası da hiç sönmezdi.
   Uzun süreydi onu gören yoktu. Sevenleri herkes onu merak ediyordu. Kış uzun zorlu geçmişti. Hasta olmalıydı.
   Güneşli bir günün sabahında iş yerine gidiyordum. Güzergâhımdan görünen Cemevinin çevresi arabalarla dolmuş. Köprüye kadar taşmıştı. Anlaşılan yine bir cenaze olmalıydı. Karşılaştığım bir dostuma kim olduğunu sordum. Yüzü üzgün bir hal aldı. ‘Senin adamın BABA BERTAL.’ dedi.
  Cemevi onu sevenleriyle dolmuş taşmıştı. Herkesin yüzünde onu kaybetmenin acısı, hüzün vardı. Cenazesine yoğun bir şekilde katılan kadınlar ağlıyorlardı.
  Dostum haklıydı. BABA BERTAL bütün Dersimlilerin adamı, gülü olduğu gibi benimde adamımdı. Sigara parası bittiğinde gelirdi. Her zaman ciddi. Çatık kaşlı olan BABA BERTAL gülerek içeri girerdi. Elini uzatarak ‘PERA VAZON’ derdi. Ben ve iş yerinde bulunan herkes misafirler ellerimizi ceplerimize atardık. Avucuna konulan paraları, ayrıştırarak, sayarak uzaklaşırdı. Ona sigara alması için para verenler o gün mutlu olurlardı.
   O düğünlerin başmisafiriydi. Düğünleri davul zurna sesini çok severdi. Düğünlere hep zurnacı SORPİYANLI Mehmet SAİTLE, davulcu LAZVANLI Hüseyin KORKMAZLA giderdi. Onlar onun en yakın dostlarıydı. Arkadaşlarıydı. Zaman zaman davulu sırtlayarak çalmayı çok severdi. Kimsenin evinde kalmayan Baba BERTAL onların evinde kalmaktan mutlu olurdu.
  Sorpiyanlı Mehmet SAİT’İN evinde yaşadıkları bir anı bir fıkra gibi hep anlatılır. Güldürür. Banyo yapmak isteyen Baba BERTAL’A su hazırlanır. Banyoda soyunan Baba Bertalın, üstüne evin hanımı Mehmet Sait’in Hanımı, su dökerek banyo yapmasına yardımcı olur. O sırada Mehmet Sait’te içeri girer. Baba Bertal Mehmet Saite, ‘Mamısız, (namusuz diyemezdi. Hep mamısız derdi.) Utanmıyormusun, bak ben burada soyunmuş banyo yapıyorum. Beni utandırma. Çık dışarı’ der. Mehmet Sait’in karısından utanmayan Baba Bertal Mehmet Sait’ten utanır.
   Anlatıldığına göre Baba Bertal 12 Eylül sonrası silahlı çatışmaların eylemlerin başladığı günlerde, köyünden şehre gelmek için yaya olarak yola düşer. Türüşmek (şimdiki adı AKTULUK) deresinden anayola doğru yürür. O yıllarda Türüşmek köyünde konuşlanmış Türüşmek Askeri Karakolu ormanlık alandan çıkıp yürüyen Baba Bertalı görürler. Elindeki uzun sopayı silaha benzeterek durması için bağırırlar. Durmaz yürüyünce ateş ederler. O bağırır. ‘Ben Baba Bertal.’ der. Dinleyen olmaz. Ateş ederler. O koşar. Asker ateş eder. Kurşunlar sağından solundan geçer. Görgü tanıklarına göre pantolonları kurşunla delik deşik olmasına rağmen. Ona bir şey olmaz. Kurtulur.
    Ölmeden önce hastanede yatarken kardeşi yanına gider. ‘Bertal.’ der. ‘Ne olur olmaz. Sana bir şey olursa, seni ŞEY HÜSEYİNİN yanına defnetmemizi ister misin?’ der. Ona ve Şey Hüseyin’e küfrederek, ‘Beni anamın babamın yanına gömün.’ der.
    Sevenleri, hayranları onu sonsuza dek birlikte olsunlar diye, Ana ve Babasının yanına defnederler.
   Arkada onun yurt içi yurt dışındaki bütün Dersimlilerin iş yerlerine astıkları pala bıyıklı, kravatlı, şapkalı resimleri kaldı. 
   O Dersimlilerin, sevdiğiydi.
   ‘BABA BERTAL güle güle…



Fikri TAŞ