1938’in Tanığı, Katliamı Kemanıyla dile getiriyor

Nazımiye’nin Doluca köyünde yaşayan ve 1938 yılında ormanlık alana kaçarak kurtulan 83 yaşındaki Hasan Ateş, yaşadığı  acı günleri kemanıyla dile getiriyor.
Hasan Ateş, 1938 yılında insanların nasıl öldürüldüğünü ve ölülerin içinden kurtulan insanların hikayelerini dün yaşanmış gibi anlatıyor. 1938 yılında askerlerin Nazımiye ilçesine geldiği günü, dün gibi hatırladığını belirten Hasan Ateş, kendisinin  ve ailesinin aylarca askerden kurtulmak için ormanda saklandığını söylüyor. Ormanda saklandıkları  zaman içersinde açlıkla karşı karşıya kaldıklarını  belirten Ateş, askerin ilçeye yerleşmesiyle birlikte düzenlerinin bozulduğunu ve ölüm  korkusunun her tarafa yayıldığını söylüyor. Ateş, uzun  süren askeri harekatta askerlerin zaman zaman ağır makineli tüfeklerle bazen de süngülerle insanları öldürüldüğünü anlatıyor. Askeri harekatın bitmesinin ardından kalan insanlarla düzenlerini kurmaya çalıştığını anlatan Ateş, askerlerin çekilmesinin ardından bizde saklandığımız dağlık ve ormanlık alanlardan çıkarak köyümüze döndük. Herkes yavaş yavaş düzenini kurmak için çalışmaya başladı. Derken bugünlere kadar geldik.diyor. 1938 yılında Nazımiye ve çevresinde yaşanan olayları derin üzüntü yaşayarak aktaran Ateş, yakılan ağıtlardan bahsetmeden geçemiyor. O günleri anlatırken duygulanan Hasan Ateş, yıllardır sakladığı keman’ı çıkartarak katliamda yakılan ağıtları keman’nın o hüzünlü sesini, ölenlere armağan ediyor. Bu toprakların çok yorgun ve yaralı olduğunu söyleyen Ateş, bir daha bu acıların yaşanmasını istemiyor. Keman çalmayı köydeki büyüklerden öğrendiğini söyleyen Hasan Ateş, uzun zamandan beri keman çalmaya ara verdiğini ifade ediyor.
Acılı coğrafyanın bir parçası olan ve 1938 katliamında çok sayıda insanın öldürüldüğü bölgede, o günleri yaşayan insanlar, yaşananları hatırlamakta istemiyorlar. Ama yapılanları unutmakta mümkün değil diyorlar.